ABELARDO, PEDRO
Filósofo, teólogo y poeta. Nació en 1073, estudió y enseñó en París con gran éxito. Después de un enfrentamiento muy penoso y humillante, abrazó la vida monástica, haciéndose benedictino en S. Dionisio. Varias de sus proposiciones, denunciadas por S. Bernardo, fueron condenadas por el concilio de Sens. Murió en 1142. Dejó varias obras, y entre ellas 34 discursos, de los cuales son los siguientes: 1) In Annuntiatione B. Virginis (PL 178, 379-388); 2) In Natali Domini (col. 388-389); 3) In Purificatione sanctae Mariae Virginis (col. 417-425); 4) In ramis palmarum (col. 448-553); 5) In Assumptione B. Mariae (col. 539-547). Entre los himnos se encuentran: 1) In Purificatione B. Mariae Virginis (col. 792-793); 2) In Festis B. Mariae (col. 1803-1804); 3) Hymnus in Annuntiatione B. Mariae Virginis (col. 1815-1818). Según el P. Le Bachelet, pertenece también a A. un Discurso sobre la Concepción de María Sma. (cf. DThC, VII, 1005). Ha sido falsamente atribuido a A. un Tractatus Magistri Petri Abaelardi de Conceptione beatae et gloriosae Virginis Mariae (ed.
Alva y Astorga, P., en «Monumenta antiqua Immaculatae Conceptionis Sacratissimae Virginis ex variis auctoribus antiquis», I, Lovanii 1664, coll. 118-138).
Bibliografía
Stegmüller-Bardian, L., A., en «Lex-Marien», fasc. I, 15-
16. Weisweiler, A., A. und die leibliche Aufnahme in den Himmel, en «Scholastik», 25 (1950), pp. 235-248.