NICOLÁS DE SIENA
Predicador de la orden de los Siervos de María. En 1301 tomaba parte en el Capítulo de Pistoya; en 1328 era prior en Siena; en 1329 y después en 1342, Provincial en Toscana. En 1341 se encontraba en Venecia. Ocupó los púlpitos de Venecia (en S. Marcos, varias veces), de Milán, de Florencia, de Verona, donde murió en diciembre de 1349. Escribió: 1) Postillae in Sacram Scripturam (ms., Cf. Monumenta O. S. M., t. I, 165); 2) Conciones per quadragesimum tempos (ms., Cf. Gianni-Garbi, Ann. O. S; M., t. I, p. 297); 3) Sermones per totum annum (ms., ibid.); 4) Explicationes in Pentateu - cum (ms., Cf. Mon. O, S. M., t. I, p. 165); 5) Ars sermocinandi (ms., Cf. Piermeius, Memorabilium S. Ord. Serv.». M. V. Breyiarium, vol. II, Roma 1929, pp. 67-68); 6) Sermones de Epistolis Dominicalibus ac etiam de Evangeliis (ms. del que se habla en el prefacio de la obra siguiente); 7) Sermones solemnissimi ac perutiles de singulis Sanctis per anni circulum egregii Sacrae pagine doctoris fratris Nicholae de Senis ex ordine Almae religionis Servorum Marie Virginis. Bononiae, Caligula de Bazaleriis, 1501, 142 ff., f. 2r. Es éste el único trabajo de N. que poseemos actualmente. BIBL.: Leahy, I., O. S. M.. The Marlology of Nicholas of Siena, O. S. M.. lesjs para la licenciatura en S. Teol. en la Facultad Teol. «Maríanum», Roma 1959 (se liralta a la Inmaculada Conception).